{o-"-o}[p][o][i][e][z] *

โลกกลมๆ ใบนี้ ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ
ของฟรีไม่เคยมี ของดีไม่เคยถูก
คุณว่าจริงไหม . . .?

คนเราต้องเดินหน้า เวลายังเดินหน้าเลย
ไม่ต้องสนใจว่า. . .แมวจะสีขาวหรือดำ ขอให้จับหนูได้ก็พอ

ใ

นโลกกลม ๆ ใบนี้ไม่มีคำว่าแน่นอน
คนเราเมื่อม้าตาย ก็ต้องลงเดิน
ท้อแท้ได้ แต่อย่าท้อถอย
อิจฉาได้ แต่อย่าริษยา

เหตุผลของคน ๆ หนึ่ง อาจไม่ใช่ของอีกคนหนึ่ง
ถ้าไม่ลองก้าว จะไม่มีวันรู้ได้เลยว่า ข้างหน้าเป็นอย่างไร
หนทางอันยาวไกลนับหมื่นลี้ ต้องเริ่มต้นด้วยก้าวแรกก่อนเสมอ

อย่ายอมแพ้ ถ้ายังไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่
จงใช้สติ อย่าใช้อารมณ์
เบื้องหลังความเข้มแข็ง สมควรมีความอ่อนโยน
ไม่มีคำว่า บังเอิญในเรื่องของความรัก มีแต่คำว่าตั้งใจ

ยินดีกับสิ่งที่ได้มา และยอมรับกับสิ่งที่เสียไป
หลังพายุผ่านไป ฟ้าย่อมสดใส
หลังผ่านปัญหาจะรู้ว่า ปัญหานั้นเล็กนิดเดียว
ไม่เป็นขุนนางน่ะได้ แต่ไม่เป็นคนไม่ได้
มีแต่วันนี้ที่มีค่า ไม่มีวันหน้า วันหลัง เมื่อวานก็สายเกินแก้
พรุ่งนี้ก็สายเกินไป

อย่าหวังว่า . . .จะได้รับความรักจากคนที่คุณรัก
เพราะคนที่คุณรัก ไม่ได้รักคุณหมดทุกคน

เพื่อนทั่วไป . . . ไม่เห็นคุณร้องไห้
เพื่อนแท้ . . . มีหัวไหล่ไว้คอยซับน้ำตาให้

เพื่อนทั่วไป . . . ถือขวดไวน์ติดมือมางานปาร์ตี้ของคุณ
เพื่อนแท้ . . . จะมาแต่หัววันเพื่อช่วยเตรียมงาน

เพื่อนทั่วไป . . . คาดหวังให้คุณอยู่เคียงข้างเขาเสมอ
เพื่อนแท้ . . . คาดหวังที่จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป

นานแล้ว... ที่นั่งอยู่ตรงนี้...
นานแล้ว... ที่ได้แต่กอดตัวเอง
นานแล้ว... ที่มองคนเดินผ่านไปมา
นานแล้ว... ที่ไม่กล้าเผชิญอะไรต่อมิอะไร
นานแล้ว... ที่เหงาและเดียวดาย
และนานแล้ว... ที่ไม่กล้าจะรักใครอีก

นั่งอยู่ที่เดิมที่เคยล้มลง เคยเจ็บอยู่คนเดียว
ไม่กล้าลุก เพราะ... กลัวจะเจ็บถ้ายืนอยู่คนเดียว
และหวังว่าจะมีมือสักมือ ที่จะช่วยฉุดเราขึ้นไป
แต่... ก็กลัวว่าเขาอาจจะผลักเราล้มอีกก็ได้ กลัวๆๆ... ไม่กล้า

วันนี้คิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมา
เจ็บ... ที่เคยรู้สึก ไม่มีแล้ว ไม่รู้สึกแล้ว
เวลามันช่วยบรรเทา และใจเราก็เข้มแข็งขึ้นด้วย
ก็แค่จำได้ว่าเคยเจ็บมากแค่ไหนเท่านั้น

เงยหน้าขึ้นได้เพราะตาไม่บวมแล้ว
เพราะก็หยุดร้องไห้ไปตั้งนานแล้ว
เห็นหนทางข้างหน้ายังอีกไกล ...

"แล้วฉันจะมานั่งทำไรอยู่เนี่ย ทางฉันก็มี ทำไมต้องมานั่งให้เสียเวลาไปเรื่อยๆ ล่ะ"
ในเมื่อเส้นทางที่มองเห็นคือทางของเรา จะไปกลัวใครเข้ามาทำร้าย
ถ้าไม่ใช่เพราะเรามัวแต่คอยระแวงเดินสะดุดไปเอง

ถึงทางเดินที่ก่อนจะล้ม มีใครอีกคนเดินร่วมทางมาด้วยก็เถอะ
แต่ในเมื่อเราล้มอยู่อย่างนี้ เขาก็คงเดินไปไกลแล้ว
ไม่ได้!! ไม่ใช่จะรีบเดินตามไปหรอก
แต่จะเดินแซงให้ได้... คอยดู

ลุกขึ้นได้ปาดคราบน้ำตา เดินไปคนเดียว...
ถึงไม่มีใครเดินร่วมทางก็ไม่เป็นไร
เดินคนเดียวตอนนี้คงสบายใจกว่าเยอะ
ก็เรายืนได้ด้วยขาตัวเองแล้วนี้ จะไปหยุดกับความรู้สึกแย่ๆ นั้นทำไม
สู้เดินหาความสุข แล้วรักษาให้มันอยู่กับเรานานๆ ดีกว่า

ถึงจะมีเหงาบ้าง ท้อแท้บ้าง
แต่ถ้าคิดว่าใครสักคน ก็รอเราอยู่ที่ปลายทาง...
ที่อาจจะยังมองไม่เห็น
ปล. คนบางคนเกิดมาเพื่อหั้ยเรารัก แต่ไม่ด้ายเกิดมาเพื่อเปนของเรา ..